شهریار خود باشم

فکر نمیکردم دوباره این بلاگ رو بخوام سرپا کنم، تا اینکه بردیا پیشنهاد داد و اصرار کرد که بالاخره یه جایی باید باشه تا آدم خودشو خالی کنه و به آرامش برسه. آدمیزاد گاهی اوقات یه اشتباهی رو مرتکب میشه و به خودش قول میده دیگه تکرارش نکنه، اما در نهایتِ خوش خیالی اونو تکرار میکنه. دفعه ی قبل ک بلاگمو پاک کردم یادم میاد خیلی کلافه بودم. اینکه آدم بفهمه سه تا از رفیقای مجازیش عملن یک نفرن و ماه ها به بازی گرفته شده، چیز راحت و قابل هضمی نبود ولیکن من هضمش کردم و خیال میکردم پوست کلفت شدم. سعی کردم فراموش کنم ولی بردیا مدام میخواست یادم بیاره که بازم دارم همون اشتباه رو در قبال چند نفر دیگه مرتکب میشم. میگفت زیادی خوشبین هستم و بیش از حد بهشون اهمیت میدم و نمیخوام به هیچ شکلی حتا فرض بد ذات بودنشون هم به فکرم راه بدم... چندبار هم سرشون باهام دعوا کرد و من کورکورانه روی چیزی که فکر میکردم درسته پافشاری میکردم. تا گذر زمان بالاخره تلخی واقعیتی که بردیا میدید و من نمیدیدم بهم چشوند. یکی یکی... پشت سر هم... ذات کثیفشون رو نشونم دادن و هربار همون درد قدیمی برام زنده میشد.

و بعد از همه ی اینها من دوباره اینجا هستم، اما اون خوش خیالی و حسن ظن سابقم رو تقریبن نسبت به همه از دست دادم. اما راضی هستم... به قول سرسی لنیستر، هرچقدر آدمای بیشتری رو دوست داشته باشی، بیشتر ضربه میبینی و کارهایی براشون میکنی که عقل سلیم هیچوقت بهشون تن نمیده. پس منم یه دایره دور خودم کشیدم و به هیچکس اجازه ی ورود بهش رو نمیدم. همیشه همه ی فرض ها و احتمالات رو در قبال بقیه در نظر میگیرم و اینطوری میشه که دیگه هیچوقت دوباره غافلگیر نمیشم و اون درد قدیمی رو تجربه نمیکنم. البته اینطوری خیلی از شیرینی ها و خوشی های رفاقت با بقیه رو از خودم دریغ میکنم ولی فکر که میکنم میبینم می ارزه! می ارزه مثل یک زامبی نسبت به همه بی تفاوت باشی ولی با خیال راحت بدونی دیگه هیچکس نمیتونه اذیتت کنه :)