چنار

هرچی فکر میکنم میبینم چقدر زود گذشت... انگار همین چند روز پیش بود که تصمیم گرفتم سایت بزنم. اون شور و هیجان که جوونیام داشتم، انرژی و انگیزه ای که برای بزرگ کردن سایتم داشتم، کینه ها و دشمنی هایی که صرفن به خاطر روابط سایتی ایجاد میشدن... مثه برق و باد همه ش گذشت و الان اینجاییم و توی لذتی مشترک پا ب پای هم داریم میریم جلو. هرچند من و بهنام این وسط از همه کم کار تریم ولیکن بردیا، امیر، عارف، سینا، مهسا، مهشید، فرجاد، احسان، علی، فرشاد، قلی، پدرام و کلی آدم دیگه که به مرور به تیم کالیمدور ملحق شدن، باعث شدن پرچم سایت هر سال بالاتر از سال قبل برافراشته باشه. چه سایتای زیادی که این مدت اومدن و رفتن، اعم از دشمن یا دوست... همه شون یجایی تموم شدن ولیکن کالیمدور انگار تموم شدنی نیست و هنوز هم حرفای زیادی داره که بزنه. برای من فراتر از یک سایت هستش... بخشی از زندگیم شده که با دردش دردم اومده و با پیشرفتش روحیه گرفتم. آجر ب آجر سایت رو با خون دل و زحمت و کار تیمی ساختیم. هروقت به کانال کالیمدور سر میزنم لبریز از انرژی و انگیزه ای میشم که بقیه بچه ها دارن... یجورایی پناه روزهای سخت زندگیم همین سایت و بچه هاش شده.

اینو قبلن هم گفتم یبار

که این بذرها یه روزی میشن چنار

ریشه اینقد قویه...

میزنه آسفالت هم کنار