Arthas ... The Invincible

من و داداش کوچیکم جز اینکه طرفدار رئال هستیم، تقریبآ هیچ وجه اشتراک دیگه ای نداریم. جالبه این هفته های اخیر یه وجه اشتراک پیدا کردیم: وارکرفت:دی

فیلمشو دید و خوشش اومده بود و شروع کرد به خوندن کتابا. اما اختلاف دیدگاه و فکرمون اینجاد هم خیلی به چشم اومد، اون ملفاریون رو دوست داره و من آرتاس رو. دو تیپ کاملآ متفاوت از بیخ و بن... ملفاریون نماد تواضع و ثبات و وفاداری؛ آرتاس نماد تغییر و سقوط در تباهی و خیانت.

یبار که بحث بینمون داغ شد و داشت به جاهای باریک میکشید، پرسید چرا اینقد از آرتاس خوشت میاد؟

گفتم: آرتاس شکست خورد. قهرمان بود و ضدقهرمان شد. اما شکستش بود که دوست داشتم. خیانتش... آرتاسی که شوالیه ی مرگ شد خیلی باهوش تر، قوی تر و البته با آرامش بیشتری بود. در نبرد با تباهی شکست خورد و خودش مبدل به نماد تباهی شد. آرتاس از شکست خودش چنان حماسه ای ساخت که هورد و الیانس در برابرش تاب مقاومت نداشتن و دوبار با سرافکندگی داغون شدن. آرتاس از شکست خودش "درس" گرفت، راهشو عوض کرد، در راهی که بهش آرامش و ایمان میداد قدم برداشت و به جرئت میگم بزرگترین تهدید کننده ی حیات آزراث در تاریخ وارکرفت بود و هست.

آرتاس پلید رو دوست دارم چون با اراده تر بود، باهوش تر بود، کارهای بزرگتری کرد... کارهایی وحشتناک، ولی بزرگ! و مهم تر اینکه به راه جدیدی که انتخاب کرده بود ایمان داشت، در حدی که ته مانده ی انسانیت و عشق در وجودشو برای خالص شدن قربانی کرد. در آخر هم از حماسی ترین مرگ های وارکرفت رو داشت... اما نکته ی جالب در مورد آرتاس اینه که با وجود تباه شدنش، گردنبندی که اونو به یاد عشقش مینداخت - جینا، کسی که توی شرایط سخت ترسو و محافظه کار بود و از دردسر فرار میکرد و اینطوری بود که آرتاسو وسط جنگ با تباهی ترک کرد - رو همراه خودش نگه داشته بود. با وجودی که رکب خورده بود و خودش انسانیت وجودشو قربانی کرده بود تا خالص بشه، اما انگار بخشی تو وجودش علی رغم تباه شدنش تغییر نکرده بود. آرتاس یه دارک لرد بود که سرسوزنی رحم و مروت در حق دشمناش نداشت اما با فرماندها و زیردستای خودش چنان رابطه ی عمیقی داشت که نه از سر ترس، بلکه از سر وفاداری براش میجنگیدن... اینه که آرتاس رو تک میکنه.

و مهم تر از اینا، آرتاس بیشتر از هرکاراکتر فانتزی و غیر فانتزی دیگه ای، منو یاد خودم میندازه. انگار دارم توی آینه به خودم نگاه میکنم...